Διαγνωστική προσέγγιση
Το πρώτο, που θα σκεπτόταν ο παιδίατρος με την παραπάνω συμπτωματολογία είναι γαστροοισοφαγική παλινδρόμηση. Όμως η έμπειρη παιδίατρος εκτίμησε, ότι πλην της εμπλοκής της σίτισης κανένα άλλο στοιχείο δεν ήταν συνηγορητικό και παρότι το παρέπεμψε σε γαστρεντερολόγο ζήτησε να ελεγχθεί το παιδί πρώτα καρδιολογικά. Γιατί;
Διότι η όλη εικόνα θα μπορούσε (σημ. σε ηλικία περί την ηλικία του παιδιού), να υποκρύπτει ανώμαλη έκφυση στεφανιαίας (και αυτό πρέπει να αποκλεισθεί). Στη νόσο αυτή κατά τη σίτιση (ισοδύναμο κόπωσης για το βρέφος) οι ανάγκες του μυοκαρδίου σε οξυγόνο αυξάνουν και το παιδί σταματά να θηλάζει κλαίγοντας γοερά γιατί πονά (ισοδύναμο στηθάγχης). Αν αυτή τη χρονική στιγμή γίνει διάγνωση, θα γίνει επανεμφύτευση της στεφανιαίας στη θέση της και θα προληφθεί η επικείμενη μυοκαρδιακή νέκρωση (ισοδύναμο εμφράγματος). Εδώ να πω ότι σε όλα τα παιδιά που έχω διαγνώσει ALCAPA (ανώμαλη έκφυση αριστερής στεφανιαίας από την πνευμονική), όταν ρωτούσα για τα προηγηθέντα της δραματικής εικόνας της μυοκαρδιακής νέκρωσης, είχαν όλα θετικό ιστορικό (κλάμα στη σίτιση κλπ) που δεν είχε αξιολογηθεί.
Το ΗΚΓ στην σίτιση λοιπόν έγινε στο παιδί για να αποκλείσω ισχαιμικές αλλοιώσεις, ελπίζοντας ότι παρόλη την ατελή εικόνα είχε γαστροοισοφαγική παλινδρόμηση. Όμως… το ΗΚΓ άλλαξε με επαναπόλωση ισχαιμικού τύπου (βλέπε ΗΚΓ).
Προφανές επόμενο βήμα, υπερηχογραφικός έλεγχος. Ευτυχώς με βεβαιότητα απέκλεισε ανώμαλη έκφυση. Λέω ευτυχώς γιατί η ειδικότητα και ευαισθησία της μεθόδου δεν είναι 100%. Μπορεί να έχουμε ψευδώς θετικά ή ψευδώς αρνητικά αποτελέσματα. Ήδη από ετών και στην ελληνική βιβλιογραφία (στη διάθεση όποιου ενδιαφέρεται), έχω περιγράψει “κλειδιά” για αύξηση της αξιοπιστίας. Σε αυτό το παιδάκι (με την υπαρκτή υποψία προβλήματος από το ιστορικό και τα ΗΚΓ) με βεβαιότητα αποκλείσθηκε πρόβλημα γιατί αναδείχθηκε και η στεφανιαία ροή, που είχε φυσιολογική κατεύθυνση (βλέπε εικόνα 3), επιπρόσθετα από τα λοιπά 2D ευρήματα, που ήταν αρνητικά.
Η συνέχεια προφανής. Διαβεβαίωση ότι δεν ευθύνεται η “καρδιά” και το παιδί ελέγχθηκε στη συνέχεια από γαστρεντερολόγο. Λεπτομερής έλεγχος τεκμηρίωσε γαστροοισοφαγική παλινδρόμηση και σε επανέλεγχο 3 μήνες μετά τη θεραπεία είχε “ιαθεί” και το ΗΚΓ, που παρέμενε φυσιολογικό και στη σίτιση.