Η ΑΠΟΨΗ ΜΟΥ ΓΙΑ ΤΟ ΚΟΡΙΤΣΑΚΙ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ (και όχι μόνο)
Σε κάθε παιδί με αυξημένη χοληστερίνη, πρέπει να γίνεται συνολική εκτίμηση κινδύνου για μελλοντική εμφάνιση στεφανιαίας νόσου. Κάθε άλλη προσέγγιση υποστηρίζω (μετά λόγου γνώσεως), ότι είναι από λανθασμένη ως επικίνδυνη.
Δηλαδή, για να εκτιμήσουμε σωστά τον κίνδυνο, να αποφασίσουμε με άλλα λόγια πόσο αυξάνει η πιθανότητα του παιδιού, που έχει υψηλή χοληστερίνη, να αναπτύξει στεφανιαία νόσο ή αγγειακό εγκεφαλικό (σαν ενήλικας πάντα) πρέπει να ελέγξουμε όχι μόνο την πλήρη λιπιδαιμική εικόνα του παιδιού, αλλά και πολλούς άλλους παράγοντες, που συνεργάζονται για το «κακό» ή «παλεύουν για το καλό». Κανείς δεν είναι μόνος του με την χοληστερίνη του. Κάτι τον βοηθά (πχ γυμνάζεται), κάτι τον χειροτερεύει (πχ είναι παχύσαρκος).
Ελέγξουμε καταρχήν το οικογενειακό ιστορικό και μάλιστα, αν κάποιος συγγενής έχει αρρωστήσει από στεφανιαία νόσο ή αγγειακό εγκεφαλικό, σε ποια ηλικία του συνέβη και τι παράγοντες κινδύνου είχε αυτός ο συγγενής. Συνυπολογίζουμε στο ίδιο το παιδί εκτός από την υψηλή χοληστερίνη και την παρουσία και άλλων παραγόντων κινδύνου και δη παχυσαρκίας, υπέρτασης και διαβήτη. Απαραίτητο είναι να εκτιμήσουμε επίσης το επίπεδο της σωματικής του δραστηριότητας, τις διαιτητικές του συνήθειες, το κάπνισμα για τους εφήβους, αλλά και το παθητικό κάπνισμα σε κάθε ηλικία. Κάποιες άλλες παράμετροι συνυπολογίζονται περιστασιακά (πχ ομοκυστεϊνη). Το ατομικό ιστορικό του παιδιού φυσικά πάντα εκτιμάται (πχ ιστορικό Kawasaki).
Το κοριτσάκι της ιστορίας στην συνολική εκτίμηση κινδύνου το ΜΟΝΑΔΙΚΟ παράγοντα κινδύνου, που έχει για πιθανή μελλοντική νόσο είναι η αυξημένη χοληστερίνη.
Η πιο σημαντική πληροφορία για το παιδί, πηγάζει από τους ανιόντες συγγενείς με το ίδιο πρόβλημα. Κανείς από αυτούς δεν είχε πάθει το παραμικρό από καρδιά ή εγκέφαλο. Απίστευτο; Υπέροχο, αλλά όχι απίστευτο. Ίσχυσε ο κανόνας: «Για την καρδιοαγγειακή μας κατάσταση, πιο σημαντικός από τα γονίδιά μας είναι ο τρόπος που ζούμε». Αυτή η υποδειγματική οικογένεια με τη συγγενή ετερόζυγη υπερχοληστεριναιμία κατέστησε «ανενεργές» το κακό γονίδιό της με τον τρόπο, που ζει. Τρέφονται όλοι σωστά, έχουν καλή σωματική δραστηριότητα (περπάτημα κλπ.), δεν καπνίζουν, προσέχουν την πίεσή τους και έχουν φυσιολογικό βάρος και σάκχαρο
Γιατί λοιπόν να πάρει αυτό το παιδί φάρμακα και μάλιστα από τα 6; Μήπως τυχόν και είναι η 1η της οικογένειας, που η χοληστερίνη θα της κάνει βλάβη στα αγγεία; Αν αρχίσει να παχαίνει, να μη γυμνάζεται, να τρώει αλμυρά, γλυκά, έτοιμα φαγητά, αρχίσει στην εφηβεία να καπνίζει, δεν χρειάζεται τη βοήθεια της χοληστερίνης, για να είναι σε αυξημένο κίνδυνο. Γιατί όμως, να ακολουθήσει αυτοκτονικό σενάριο το κοριτσάκι αυτό;
Ρητά και κατηγορηματικά λοιπόν είπα στη μαμά την άποψή μου: όχι φαρμακευτική θεραπεία και δη στατίνη σε αυτό το παιδί, με την απουσία άλλου παράγοντα κινδύνου, με αυτό το φύλο, σε αυτή την ηλικία, με αυτό το οικογενειακό. Οποιαδήποτε εργαστηριακή μέτρηση (επιπρόσθετα της χοληστερίνης), αν επιστρατευθεί υπέρ της χορήγησης στατίνης, δεν πρέπει να υπερισχύσει στη λήψη απόφασης έναντι του ιστορικού. Αυτό το αισιόδοξο, πανίσχυρο ιστορικό, «φωνάζει» ότι είμαστε περισσότερο επιλογές και λιγότερο κληρονομικότητα και το παιδί δεν χρειάζεται φάρμακα.
Τόνισα επίσης στη μαμά την απουσία δεδομένων, από πολυετή χρήση στατινών σε παιδιά και τις πιθανές τους παρενέργειες, που σε ένα αναπτυσσόμενο οργανισμό μπορεί, να είναι πολλαπλάσιες ή/και άλλες από αυτές, που βλέπουμε στους ενήλικες. (Γιατί να μην φτάσει και το παιδί τα 90, όπως ο προπάππος με την υπερχοληστεριναιμία; Σε τόσα χρόνια χορήγησης τι μπορεί να προκύψει από το φάρμακο; Αυτό δεν πρέπει, να ληφθεί υπόψη;)…
Δεν μπορούσα, να παρέχω στη μαμά βεβαιότητες, που έχει μόνο ο θεός, ότι δηλαδή το παιδί δεν θα έχει ποτέ καρδιοαγγειακό πρόβλημα. Δεν θα μπορούσα όμως ακόμα και αν η χοληστερίνη ήταν φυσιολογική Μπορούσα, να βεβαιώσω, ότι αν το παιδί συνεχίσει να τρώει σωστά, να γυμνάζεται, να διατηρεί φυσιολογικό βάρος, να μην καπνίσει ποτέ, με τόσο καλό ιστορικό των συγγενών, που έχουν επίσης υψηλή χοληστερίνη, ο κίνδυνος, που έχει να νοσήσει εξ αιτίας της αυξημένης χοληστερίνη της είναι πολύ μικρός και όσο είναι παιδί τουλάχιστον εκτιμώ, ότι δεν πρέπει να πάρει στατίνη. Τόνισα επίσης, ότι το παιδί δεν «πάσχει» και το όλο θέμα αφορά την πρόληψη, για την οποία τα παραπάνω είναι κρίσιμα
Θα πει κάποιος και γιατί να μην είναι σίγουρη παίρνοντας και φάρμακο;
Γιατί δεν είναι σίγουρη παίρνοντας φάρμακο, και καμμιά παρενέργεια να μην έχει μειώνει θεωρητικά τον κίνδυνο, δεν τον εξαφανίζει Γιατί αυτό το παιδί δεν έχει κανένα λόγο, να «περάσει τα άγνωστα μονοπάτια» της μακροχρόνιας χορήγησης στατίνης σε παιδί και μάλιστα τόσο πρώιμα (από τα 6) Γιατί, αν παρουσιάσει πρόβλημα από τους μυς, θα υπονομευθεί η τόσο απαραίτητη και ακίνδυνη ικανότητά της για αερόβια άσκηση με απρόβλεπτες συνέπειες. Γιατί η καθημερινή χορήγηση της έχει ήδη «σπάσει τα νεύρα» και κύριος οίδε, πως θα αντιδράσει στην εφηβεία, κλπ. κλπ.